نوع دستگاه اندازه گیری، نوع داروی بی حسی موضعی و گونه حیوانی، ممکن است فشار داخلی چشم(IOP) را تحت تاثیر قرار دهند. لذا جهت بررسی اثر این موارد، اثر چهار داروی بی حسی موضعی روی فشار داخلی چشم در خرگوش بوسیله دو نوع دستگاه اندازه گیری (تونومتر آی کر و تونوپن وت)مورد ارزیابی قرار گرفت. در چشم راست نیمی از خرگوش ها و در چشم چپ بقیه خرگوش ها، یک قطره تتراکائین چکانده شد. فشار داخلی چشم در هر خرگوش با دو نوع تونومتر، قبل و هر 5 دقیقه تا 40 دقیقه بعد از چکاندن دارو اندازه گیری شد. حداقل با فاصله یک هفته، اثرات داروهای دیگر نیز مورد مطالعه قرار گرفت. بر اساس نتایج تونومترICare، تتراکائین بطور معنی داری IOP را بلافاصله و 25 دقیقه پس از چکاندن دارو کاهش داد. تغییرات IOP پس از چکاندن بوپیواکائین، لیدوکایین و پروپاراکائین در هر زمان نسبت به مقادیر پایه معنی دار نبود (0/05 > P). بر اساس نتایج تونوپن وت، تمام داروها بلافاصله بعد از استفاده IOP را کاهش دادند؛ با این حال، اثرات بوپیواکائین و لیدوکایین بر IOP بسیار کمتر از تتراکائین و پروپاراکائین بود. میانگین مدت زمان بی حسی قرنیه به ترتیب 20، 15/5، 7/5 و 21 دقیقه برای تتراکائین، بوپیواکائین، لیدوکائین و پروپاراکائین بود. بنابراین نتیجه گیری می شود که کاهش IOP توسط داروهای بی حسی موضعی هنگام استفاده از تونوپن وت بسیار بیشتر از زمانی است که از تونومتر ICare استفاده می شود. همچنین کاهش IOP با هر دستگاه زمانی که تتراکائین یا پروپاراکائین استفاده می شود بیشتر از زمانی است که از بوپیواکائین یا لیدوکائین استفاده می شود. . .

هدف از انجام این مطالعه، بررسی اثر ترکیب دو داروی لاتانوپروست و پیلوکارپین بر روی فشار داخلی چشم و قطر مردمک در خرگوش های گلوکومایی بود. بدین منظور افزایش فشار چشم در 11 قطعه خرگوش به صورت تجربی به وسیله خوراندن 70 میلی لیتر آب به ازای هر کیلوگرم وزن بدن ایجاد گردید. خرگوش ها در 3 گروه درمانی لاتانوپروست (گروه(L ، پیلوکارپین (گروه (P و گروه ترکیب دو دارو (گروه (LP شرکت داده شدند. بین آزمایش هر دارو با داروی بعد یک هفته فاصله داده شد تا اثر داروی قبلی کاملا از بین برود. به چشم چپ خرگوش های گروهL ، یک قطره لاتانوپروست و یک قطره نرمال سیلین، در گروهP ، یک قطره پیلوکارپین و یک قطره نرمال سیلین و در گروهLP ، یک قطره لاتانوپروست و یک قطره پیلوکارپین چکانده شد. در چشم راست همه خرگوش ها دو قطره نرمال سیلین چکانده شد (به عنوان چشم های کنترل). فشار داخلی چشم و قطر مردمک در چشم های راست و چپ به طور جداگانه در قبل و در 0، 15، 30، 45، 60، 75، 90، 105 و 120 دقیقه بعد از خوراندن آب اندازه گیری گردید. نتایج نشان داد که در گروه پیلوکارپین، افزایش فشار داخلی چشم در دقایق 15، 30، 45 و 60 بعد از استفاده از دارو و خوراندن آب به طور معنی داری نسبت به چشم های کنترل کمتر بود. در حالیکه گروه های لاتانوپوروست و ترکیب دو دارو نتوانستند از افزایش فشار چشم جلوگیری کنند. قطر مردمک چشم نیز در گروه های پیلوکارپین و ترکیب دو دارو به طور معنی داری کاهش یافت ولی در گروه لاتانوپروست تغییری نکرد. نتیجه گیری می شود که استفاده از لاتانوپروست به تنهایی یا در ترکیب با پیلوکارپین در کاهش فشار چشم در گلوکومای حاد خرگوش موثر نیست.

هدف از انجام این مطالعه، بررسی اثر ترکیب دو داروی لاتانوپروست و پیلوکارپین بر روی فشار داخلی چشم و قطر مردمک در خرگوش های سالم بود. بدین منظور 18 قطعه خرگوش به 3 گروه 6 تایی تقسیم شدند. به چشم راست خرگوش های گروه 1، لاتانوپروست، در گروه 2، پیلوکارپین و در گروه 3، لاتانوپروست و پیلوکارپین چکانده شد. در چشم چپ همه خرگوش ها نرمال سیلین چکانده شد. داروها در ساعت 8 صبح به مدت 4 روز استفاده شدند. فشار داخلی چشم و قطر مردمک در چشم های راست و چپ به طور جداگانه در ساعات 8، 10، 12، 14 و 16 در 2 روز قبل از چکاندن داروها، در مدت 4 روز چکاندن داروها و تا 3 روز بعد از قطع داروها اندازه گیری گردید. در همه زمان ها همچنین، وجود اسپاسم پلک و پرخونی ملتحمه مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که در گروه لاتانوپروست از 20 بار اندازه گیری فشار چشم در دوره درمان فشار داخلی چشم در 8 بار (40%) نسبت به چشم های کنترل به طور معنی داری کاهش یافته بود. این نتایج در گروه پیلوکارپین نیز 8 بار از 20 بار (40%) و در گروه ترکیب دو دارو 18 بار از 20 بار (90%) به دست آمد. همچنین میانگین روزانه فشار داخلی چشم در گروه لاتانوپروست 4.5 میلی متر جیوه (31%)، در گروه پیلوکارپین 2 میلی متر جیوه (14.4%) و در گروه ترکیب دو دارو 5 میلی متر جیوه (34.7%) نسبت به چشم های کنترل کاهش یافته بود. با این حال بین 3 گروه دارویی در طول زمان اختلافی مشاهده نگردید. پرخونی ملتحمه در هر 3 گروه مشاهده گردید. نتیجه گیری می شود که استفاده از ترکیب لاتانوپروست و پیلوکارپین نسبت به استفاده از هر کدام از داروها به تنهایی مزیتی ندارد. همچنین پرخونی ملتحمه مهمترین اثر جانبی این داروها می باشد. اصل مقاله بصورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: یکی از موادی که به تازگی جهت انجام موبرداری به کمک لیزر (Laser-assisted hair removal) ارایه شده، لیدوکائین 7 درصد و تتراکائین 7 درصد است. هدف از انجام این مطالعه مقایسه اثر دارو با دارونما بر روی عوارض موبرداری به کمک لیزر بود.روش ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی بود که بر روی 110 بیمار زن، که در سال 1387 جهت درمان موهای زاید بدن با استفاده از لیزر به کلینیک لیزر اسپادانای اصفهان مراجعه کرده بودند، انجام شد. جهت ایجاد بی حسی در یک سمت صورت از لیدوکائین 7 و تتراکائین 7 و در سمت دیگر از دارونما استفاده شد و پس از 30 دقیقه محل مورد نظر تمیز شده، از نظر عوارض احتمالی (ادم، قرمزی و رنگ پریدگی) بررسی گردید و لیزر درمانی آغاز شد. پس از اتمام درمان، میزان درد توسط بیمار بر اساس VAS ((Visual Analog Scale تخمین زده شد. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های Paired t-test و x2 آنالیز شد.یافته ها: میانگین سن بیماران 8.10±27.74 سال بود. میانگین سطح بی حسی بر اساس VAS در 30 دقیقه بعد از استفاده از لیدوکائین 7 درصد و تتراکائین 7 درصد و دارونما به ترتیب برابر با 1.4±3.6 و 1.5±8.4 بود (0.001=P). به عبارت دیگر، بیماران در هنگام استفاده از لیدوکائین 7 درصد و تتراکائین 7 درصد درد کمتری احساس کردند. توزیع فراوانی عوارض ایجاد شده در بیماران دو گروه تفاوت معنی داری نداشت.نتیجه گیری: با توجه به اثر بهتر ل لیدوکائین 7 درصد و تتراکائین 7 درصد نسبت به دارونما و همچنین عوارض ناچیز آن، که با دارونما برابری می کند، می توان این ترکیب را قبل از انجام عمل موبرداری به کمک لیزر استفاده نمود.

مقدمه: لارنگوسکوپی و لوله گذاری داخل تراشه می تواند سبب افزایش فشار داخل چشم شود بنابراین در بیماران با جراحت باز چشمی، حتی افزایش موقت فشار داخل چشم می تواند خطرناک باشد. هدف این تحقیق بررسی اثرات لیدوکائین و فنتانیل وریدی بر فشار داخل چشم حین لارنگوسکوپی و لوله گذاری می باشد.روش کار: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی و بصورت دوسوکور بر روی 90 بیمار با A.S.A I-II (وضعیت فیزیکی بیمار بر اساس طبقه بندی انجمن متخصصین بیهوشی امریکا) در محدوده سنی 15 تا 50 سال با توزیع مساوی هر دو جنس انجام پذیرفت. بیماران بطور تصادفی به سه گروه 30 نفره تقسیم شدند. گروه اول هیچگونه پیش دارویی دریافت نکردند و به عنوان شاهد در نظر گرفته شدند، گروه دوم از داروی فنتانیل با دوز 5 میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن بصورت وریدی پنج دقیقه قبل از لارنگوسکوپی و لوله گذاری استفاده کردند و برای گروه سوم از داروی لیدوکائین با دوز 5/1 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن بصورت وریدی سه دقیقه قبل از لارنگوسکوپی و لوله گذاری استفاده شد. القای بیهوشی در هر سه گروه مشابه هم انجام شد و سپس فشار داخل چشم در زمان های قبل از لارنگوسکوپی و لوله گذاری، 30 ثانیه بعد از لارنگوسکوپی و لوله گذاری، یک دقیقه بعد از لارنگوسکوپی و لوله گذاری و سه دقیقه بعد از لارنگوسکوپی و لوله گذاری بوسیله تونومتر شیوتز اندازه گیری شد. از روش آنالیز واریانس برای مقایسه متغییر های فشار داخل چشم استفاده شد و P<0.05 معنی دار تلقی گردید.نتایج: نتایج بدست آمده در گروه شاهد نشاندهنده افزایش فشار داخل چشم از 1.46±12.2 میلی متر جیوه در مرحله اول به 2.92±26.1 میلی متر جیوه در مرحله دوم بود (P<0.0001). در این گروه افزایش قابل ملاحظه ای در فشار داخل چشم در مرحله سوم و چهارم نسبت به مرحله دوم مشاهده نشد. همچنین فشار داخل چشم در هر دو گروه دریافت کننده فنتانیل و دریافت کننده لیدوکایین در طی دومین، سومین و چهارمین مرحله در مقایسه با اولین مرحله اندازه گیری افزایش قابل ملاحظه ای نیافت.بحث: نتایج بدست آمده از این تحقیق نشان دهنده آن است که برای جلوگیری از افزایش فشار داخل چشم در حین لارنگوسکوپی و لوله گذاری استفاده از فنتانیل و لیدوکائین می تواند موثر باشد.

زم‍ینه و هدف: اعمال جراحی سرپایی به روش بی هوشی عمومی و یا بی حسی نخاعی انجام می شود. برخ‍ی از متخصصین بی هوشی به علت قابل پیش بینی بودن نسب‍ی روند بی هوشی عمومی و جهت پره‍یز از عوارض جانب‍ی داروهای نخاعی، بی هوشی عمومی را انتخاب می کنند. از جمله عوارض جانب‍ی داروهای نخاعی، می توان به سندروم عصبی گذرا (TNS) ناشی از لیدوکائین، یا طول اثر غیرقابل پیش بینی و تهوع و استفراغ زیاد ناشی از پروکائین، و یا مدت اثر طولانی و سطح حسی غیرقابل پیش بینی بوپیواکائین اشاره کرد. کاهش دوز بوپیواکائین باعث کاهش مدت اثر آن می شود و روش saddle block سطح حسی مطمئنی ایجاد می کند. مزیت دیگر بوپیواکائین بلوک حسی انتخابی آن در دوزهای کم است که در جراحی های آنورکتال مفید می باشد. هدف از ا‍ ین مطالعه بررسی سطح حسی، طول مدت بی حسی و بلوک حسی انتخابی بوپیواکائین دوز پایین (low dose) و هیپرباریک در روش saddle block جهت جراحی های آنورکتال و مقایسه آن با لیدوکائین low dose و هیپرباریک بود.روش بررس‍ی: در ا‍ین کارآزمایی بالینی ب‍یماران به صورت تصادفی در دو گروه 32 نفری قرارگرفتند. در گروه بوپیواکائین، یک میلی لیتر بوپیواکائین 0.5 درصد هیپرباریک در وضعیت نشسته و در گروه لیدوکائین، یک میلی لیتر لیدوکائین 0.5 درصد هیپرباریک در همان وضعیت تزریق شد. بعد از پنج دقیقه بیماران در وضعیت لیتوتومی قرارگرفتند. فشار خون و ضربان قلب هر 5 دقیقه اندازه گ‍یری و ثبت شد. شدت بلوک حسی و حرکتی، طول مدت بی حسی و تونیسیته اسفنکتر مقعد ن‍یز در دو گروه ثبت شد.یافته ها: سطح بی حسی و طول مدت بی حسی در گروه بوپیواکائین بیشتر از گروه لیدوکائین بود. شدت بلوک حرکتی و از بین رفتن تونیسیته اسفنکتر مقعد درگروه لیدوکائین بیشتر از گروه بوپیواکائین ارزیاب‍ی شد. میانگین کاهش فشار خون در گروه لیدوکائین از نظر آماری بیشتر از گروه بوپیواکائین بود.نت‍یجه گ‍یری: بوپیواکائین low dose و هیپرباریک در مقایسه با لیدوکائین، سطح حسی مناسب، طول مدت بی حسی مناسب و بلوک حسی انتخابی برای جراحی های آنورکتال در روش saddle block ایجاد می کند.

سابقه هدف: امروزه توجه بیشتری برای انجام بیحسی نخاعی در اعمال جراحی سزارین بعمل می آید. اهمیت بیحسی نخاعی نسبت به روش های دیگر به لحاظ عوارض کمتر، سرعت و سهولت انجام کار، رضایت بیمار، شروع زوداثر بیحسی جهت انجام عمل جراحی و کاهش میزان خونریزی حین عمل آشکار می باشد.مواد و روش ها: بمنظور ارزیابی تاثیر داروی لیدوکائین 5 درصد و بوپیواکائین 0.5 درصد داخل نخاعی بر روی تغییرات همودینامیک قلبی - عروقی همچنین عوارض دیگر این داروها در اعمال جراحی سزارین بدنبال بیحسی داخل نخاعی در 80 بیمار (محدوده سنی 38-21 ساله و کلاس فیزیکی (ASA I که در دو گروه 40 نفری تقسیم شدند انجام گردید. این مطالعه بصورت کارآزمایی بالینی دوسوکور تصادفی صورت پذیرفت. دو گروه با استفاده از تست های اسکوار و آزمون تی مورد مقایسه قرار گرفتند.یافته ها: در مجموع 80 بیمار مورد مطالعه ما با میانگین سنی در گروه لیدوکائین و بوپیواکائین به ترتیب برابر 28±4 و27.8±4.6  بود. هر دو گروه از نظر خصوصیات سن، وزن، قد مشابه بودند (P- value>0.05) مقایسه روند تغییر فشارخون سیستولی و دیاستولی در دقیقه های متوالی نسبت به میزان پایه در هر دو گروه یکسان بوده است. اختلاف معنی داری بین دو گروه از نظر متغیرهای همودینامیک قلبی - عروقی مشاهده نگردید.  (P-value >0.05)نتیجه گیری: این مطالعه نشان می دهد که تغییرات همودینامیک بدنبال بیحسی داخل نخاعی در اعمال جراحی سزارین با استفاده از داروی لیدوکائین و بوپیواکائین تفاوت زیادی نسبت به یکدیگر نداشته اند. کاربرد بوپیواکائین در بیحسی داخل نخاعی جهت اعمال جراحی سزارین بدلیل اقامت بیشتر مادر در اتاق ریکاوری و تاخیر در شروع تغذیه با شیر مادر می تواند در ارتباط مادر- نوزاد و شیردهی اختلال ایجاد نماید.

زمینه و هدف: با توجه به افزایش روزافزون اعمال جراحی با حداقل تهاجم در امر تشخیص و درمان بیماران، به حداقل رساندن عوارض پس از عمل امری اجتناب ناپذیر می باشد. هدف از این مطالعه مقایسه تزریق داخل صفاقی دو داروی بوپیوکایین و لیدوکائین در کاهش درد پس از لاپاراسکوپی زنان می باشد.روش بررسی: در این مطالعه که به روش کارآزمایی بالینی تصادفی در سال 1384 در بیمارستان شریعتی تهران بر روی تعداد 150 بیمار لاپاراسکوپی شده، انجام شد؛ بیماران به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند، در گروه اول پس از انجام عمل، داروی بوپیواکائین و در گروه دوم لیدوکائین داخل پریتوین تزریق شد. گروه سوم به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شد. در کلیه بیماران درد پس از عمل به روش عددی Visual Analogue Scale (VAS)(numeric) در ساعت 24 و شش پس از عمل اندازه گیری شد. اطلاعات جمع آوری شده با گروه شاهد مقایسه شد.یافته ها: در گروه اول (بوپیوکائین) نمرات درد در شش ساعت اول نسبت به گروه دوم (لیدوکائین) و نسبت به گروه کنترل کمتر بود (بیشتر از سه نمره) که با توجه به P<0.05 این اختلاف معنی دار بوده است.نتیجه گیری: مصرف بوپیوکایین در کاهش درد بیماران پس از عمل لاپاراسکوپی بیش از داروی لیدوکایین موثر می باشد.

هدف: بررسی ایمنی مقادیر متفاوت داروی بواسیزوماب در مایع زجاجیه چشم خرگوشروش: تعداد 12 چشم از 6 خرگوش تحت تزریق داخل زجاجیه مقادیر 5، 7.5 و 10 میلی گرم از داروی بواسیزوماب قرار گرفتند. در هر خرگوش در یک چشم بواسیزوماب و در چشم مقابل یا دارونما تزریق شد و یا تنها تحت نظر قرار گرفت. خرگوش ها قبل از تزریق و سپس در روزهای 1، 2، 3، 7 ، 14 و 28 بعد از تزریق تحت معاینه چشم قرار گرفتند. از تمام موارد قبل و 14 روز بعد از تزریق آزمون الکترورتینوگرافی به عمل آمد. در روز 28 تمام چشم ها تخلیه و به وسیله میکروسکوپ نوری و الکترونی مورد مطالعه آسیب شناسی قرار گرفت.یافته ها: در معاینه بالینی در روز اول تا هفتم یک مورد التهاب زجاجیه با مقدار 10 میلی گرم بواسیزوماب ایجاد شد و همین چشم مبتلا به آب مروارید نیز گردید. چشم های دیگر در معاینه بالینی طبیعی بودند و الکترورتینوگرافی پس از تزریق در هیچ چشمی تغییر قابل توجه ای را نشان نداد. در بررسی میکروسکوپی شبکیه، تنها افزایش سلول های شبه مولر در چشم های مورد تزریق (دارونما و دارو) مشاهده شد.نتیجه گیری: در مطالعه حاضر تزریق داخل زجاجیه مقادیر 5 و 7.5 میلی گرمی داروی بواسیزوماب در چشم خرگوش همراه با عوارض سمی نبود اما با مقدار 10 میلی گرم علایم التهاب مشاهده گردید.